شبکه ۲ بی بی سی برنامه ای نشان داده بنام "فروش کلیه در ایران". در این برنامه نگاهی به فروش کلیه در ایران می کنه و در طول برنامه دو بیمار به نام های مهرداد و سهیلا. مهرداد که از حرف زدن و دندان هایش معلومه یک تریاکی هست که ترک کرد. مهرداد می گه: همسرم پشت سرم رفته بود و آزمایش داده بود ولی بخاطر اینکه حامله هست نمی توانه کلیه اش را بده، بنابراین تصمیم گرفتم خودم کلیه ام را بفروشم. شخص دوم دختری است بنام سهیلا که بعد از فوت پدرش سرپرستی دو خواهرش را به عهده دارد. هر دو نفر بخاطر مشکلات مادی، مجبورند کلیه هاشون را بفروشند.
نکته جالب در این برنامه، یک پیرمردی هست که معلوم نیست تو کدام دفتر پشت یک میز نشسته و داره هی مدام تلفن جواب میده. جالب اینجاست ههمه کسانی که بهش زنگ می زنن یه نفره با لهجه های مختلف، یعنی کامل مشخص بود که کاملا ساخته شده بود. جالب تر سوال هایی بود که می پرسیدند و جواب های های بود که این آقا با یه لهجه مسخره می داد.

راستش این برنامه را چند شب نشون داد و این متن بالا من اون شب نوشتم و می خواستم بقیه اش را بعدا بنویسم. ولی الان نه جدی حوصله اش را دارم نه می خواهم به این مخ پوکم فشار بیارم و نکته های فیلم را یادم بیاد.

خلاصه اینکه برنامه بی بی سی بود و چندان توقعی بیشتر از این هم نمی شد کرد.

بگذریم، از کار بگویم :))، جدی یکی نیست بگه آخه پسرک دیوانه مهندسی حفاری نفت را به تو چه ! یه ۳ هفته دیگه قراره آموزش نجات از هلیکوپتر سوقط شده در دریا (!) و آتش سوزی (!) را انجام بدهم. برای کار در دریای شمال این آموزش ها ضروری هست. خلاصه به احتمال زیاد هم قبل از کریسمس برم وسط دریــــــــــــــــــای شمال :)

آهان راستی غذای توی دکل های نفت در دریا هم مجانیه و هر موقعه روز هم که بری غذا خوری غذا هست! نمی دانم چرا تازگی ها اینقدر شکمو شدم. در ضمن ذوقیدن من از غذاهای مجانی هیچ ربطی به اصفهانی بودن من نداره :))